EPILOOG
11/01/2008Het is mooi geweest…….
Eigenlijk zat alles van in het begin goed : de groep, de activiteiten, het weder, de sfeer….kortom de hele bosklas was een voltreffer !!
Tuurlijk was er al eens een traantje, was er al eens een ruzie, voelde zich iemand niet echt lekker, viel het weder eventjes tegen, had iemand reuzeheimwee….Dat is niet meer dan normaal als je een weekje op tocht bent met een groep van bijna 80 kinderen….Maar alles viel steeds op zijn pootjes : de traantjes werden getroost, de kwaaltjes verzorgd, de regenbui weggezongen, de heimwee weggeknuffeld.
Graag wil ik in deze epiloog nog een woordje richten aan enkele mensen
AAN ONZE OUDERS
Een week lang zijn we met jullie kinderen op tocht geweest. Wij hebben dingen bij hen opgemerkt die we al lang wisten en we hebben dingen gezien die we van hen nog niet wisten, elke dag bracht op dat gebied steeds verrassingen……Maar bovenal hebben we samengeleefd met een fantastische groep mensen. Ze bezitten waarden waarvan men in onze maatschappij zegt dat de jeugd deze waarden niet meer bezit, maar geloof ons, ze hebben ze wel nog….Elke dag opnieuw zagen wij het wonder van een sociaal interactieve groep : samenwerking, respect, zelfvertrouwen, aanmoediging, verdraagzaamheid, geduld, ed.
En nu krijgen jullie je kinderen terug, het zijn stuk voor stuk unieke mensjes, luister naar hun verhalen en geniet van hun emoties, begeleid ze, samen met ons, verder naar hun volwassenheid……ze verdienen het allemaal !!!
AAN PETER6 (waar je ook bent )
We hebben je echt gemist man. Elke dag hebben we over jou gepraat, elk moment hebben we aan jou gedacht. Overal waar we kwamen, in alles wat we hebben gedaan, voelden we steeds jouw aanwezigheid. Jij was de grondlegger en de bezieler van de bosklassen. Uit jouw enthousiasme en gedrevenheid zijn later de zeeklassen en boerderijklassen gegroeid. Ikzelf heb nooit de kans gehad om samen met jou een bosklas te begeleiden : twee jaar geleden was jij het nochtans die mij vroeg om mee te gaan maar door de geboorte van Fré ging jij toen niet mee en nu, ja nu was jij er niet meer. Je had je hart verloren in Durbuy en je ziel in de bosklas. Tot ooit, ergens…….
AAN PETER5
Je hebt hem van hierboven erg gemist. Ik weet dat je met een klein hartje vertrok, bang van emoties en herinneringen. Je soulmate, je makker was er niet meer bij. Je was nu ineens de ouwe rot, de ancien, de leider van de bosklas. Je werd verondersteld alles te weten, alles te kennen en alles op te lossen. Man toch, wat heb jij dat schitterend gedaan. Je wist alles, je kende alles en je hebt alles opgelost, je bent er echt voor gegaan en je kon hem hierboven geen betere eer bewijzen dan de bosklas te laten leven in de geest die hij steeds voor ogen had. We konden met je lachen, met je praten, met je treuren, bedankt voor deze unieke week….
AAN PETER ( nieuw )
Je moest de eerste Peter in deze rij vervangen en dit onder moeilijke omstandigheden. Je komt in een voor jou onbekend team binnen : je hebt de situatie tegen en….je hebt je naam tegen. Begin daar maar eens aan. Maar man, wat heb jij dat schitterend gedaan. Je wist op een rustige, serene manier een plaats in ons team te bekomen. Je hebt jezelf en ons de tijd gegeven om elkaar te leren kennen en waarderen. Deze bosklas heeft jouw plaatsje in de groep definitief bezegeld. Maar bovenal ben je een steun en toeverlaat geworden voor de tweede Peter in deze rij, dat was in deze bosklas je grootste daad.
AAN WENDY
Op de laatste dag van de bosklas kreeg een kind een prijs van dapperste maar als er iemand een prijs verdient voor ” het meest je grenzen verleggen ” dan was jij dat wel. Voor jouw doorzettingsvermogen, werklust, enthousiasme en gedrevenheid kan ik alleen maar diepe bewondering tonen. Je toont een vechtlust waar ik stil van word, je bent een supertoffe collega, iemand met een diepe liefde voor haar leerlingen. Chapeau daarvoor !
AAN AN
Jij bent echt wel uit het goede leerkrachtenhout gesneden. Tijdens onze bosklas liet je een mix zien van strikte regels tot loslaten als het kan, van luisterend oor tot kordaat optreden indien nodig. Soms hebben we zelfs geen woorden nodig om elkaar te begrijpen, een gebaar kan volstaan om hetzelfde te bereiken. Je wil steeds het beste voor je kids, ze laten uitgroeien tot zelfbewuste en assertieve mensen. Bedankt voor een supertoffe week samen…..
AAN LIESBETH
Daar was je dan ineens opnieuw tussen ons aanwezig. En dat hebben we geweten : aan je straffe reisverhalen, aan je uitbundige lach, aan je flexibele werklust, aan je spontaniteit, aan de gesprekken ’s avonds : veel lachen maar ook soms zware gesprekken over het leven, opvoeding, de wereld om ons heen. Nu ga je weer verder de wereld verkennen, geniet ervan en kom behouden terug, ik wil nog van die verhalen horen !!! Bedankt voor deze intense momenten….
Zo, dit was het dan, mijn bosklasweblog. Het blijft nog lange tijd staan, je kan er altijd nog eens naar teruggrijpen…………….
Het is mooi geweest !!!!
groetjes, juf Rita
Â